Het scrabblespel heeft al nooit tot mijn favoriete bezigheden behoord, en dit geldt evenzeer voor het ervan afgeleide internet-spelletje ‘Wordfeud’. Toch speel ik het wel eens met Juul, mijn oudste dochter, tot ons beider genoegen naar ik hoop, maar ook nu weer moet ik soms een heftige teleurstelling verwerken. Zoals afgelopen week, toen Juul het woord ‘brandertjes’ had neergelegd en ik tot mijn grote vreugde de nodige letters had om er ‘neusbrandertjes’ van te maken! Helaas, het werd afgekeurd door de op Angelsaksische leest geschoeide uitgever van het spel, die zich niet laat leiden door de Dikke van Dale, want daar staat het gewoon in.

Afbeelding

images79XXFNN5

Advertenties

Vera’s taart

10626654_799695083406127_3208682154643379422_n

Gisteren bracht mijn kleindochter Vera me een stuk van haar zelfgebakken worteltaart en zojuist achtte ik het moment aangebroken om dit baksel te gaan proeven en beoordelen. Om er volledig van te kunnen genieten had ik voor de lunch maar een half volkorenbroodje gegeten, want gezien het feit dat ik mijn leven grotendeels zittend doorbreng, moet ik wel op de calorieën letten.

Alvorens een cijfer uit te delen geef ik eerst een paar tips om het savoureren van deze taart ten volle te doen slagen.

1. Ik raad u aan deze taart met kleine hapjes te nuttigen. Geen geschrok hierbij, dat zou werkelijk een doodzonde zijn bij dit kostelijke brouwsel.

2. Zorg dat iedere hapje zowel een portie binnenste als wel buitenkant van de taart bevat. Alleen bij gelijktijdige nuttiging van beide componenten ontstaat het juiste spanningsveld dat zo tongstrelend is.

3. Het eten van deze lekkernij mag gerust uw hoofdbezigheid zijn. Geen ingewikkeld boekwerk lezen of naar een bloedstollende thriller kijken, hoogstens een lichte conversatie met een aangenaam persoon, bij voorkeur iemand die dezelfde taart eet.

Als u deze raad opvolgt kan ik u verzekeren dat u mijn mening zult delen en de taart een 10 geven. Er hoeft niets meer aan toegevoegd te worden!

images

Vandaag is het sokkenwasdag. Om de paar weken deponeer ik alle vuile sokken in de wasmachine, gelijk met andere bonte was, en als het karwei geklaard is komt het moment dat ik de berg van in mijn ogen 500 sokken moet ophangen aan een rek teneinde ze na een paar dagen weer schoon en fris aan mijn voeten te kunnen doen. Het zijn er twee per dag en redelijkerwijs mag je verwachten dat het er na veertien dagen hooguit achtentwintig zijn, hoe komt het dan dat er zoveel meer lijken als ik ze ga ophangen? Ik ken geen karweitje dat me meer de keel uithangt dan dit gedoe met sokken en ik weet geen middel om er onderuit te komen. De droger is geen alternatief, want die sokken zijn gemaakt van een soort kunststof en worden in de droger zo statisch dat je er je mobiel mee kunt opladen. De sokken zijn een noodzakelijk element in mijn leven, want als je steunzolen draagt heb je echt sokken nodig. En zonder steunzolen ben ik een hobbelpaard.

Ik vrees dat mijn probleem niet ernstig genoeg is om er mee op de tv te komen in de rubriek “Emotie-tv”.
Gelukkig maar.

Een boek om warm aan te bevelen.

Life after life, of, in het Nederlands: Leven na leven. Hoewel ik het al een jaar in huis had ben ik er een week geleden pas in begonnen. Maar toen ik eenmaal begonnen was kon ik het nog nauwelijks wegleggen. Dit boek, geschreven door Kate Atkinson vind ik in alle opzichten geweldig.

In een koude, besneeuwde nacht in 1910 komt bankiersdochtertje Ursula Todd ter wereld in een lommerrijke buitenwijk van Londen – dood.
In diezelfde koude, besneeuwde nacht komt Ursula Todd ter wereld, schreeuwt lang en hard, en begint aan een leven dat, om het zachtjes uit te drukken, heel ongewoon zal blijken. Want terwijl ze groeit, gaat ze ook dood, herhaaldelijk, op verschillende manieren. Tegelijkertijd nadert de tweede grote oorlog van de eeuw.
Kan Ursula, gezegend door een schijnbaar oneindige hoeveelheid levens, de wereld redden van de onvermijdelijke neergang? En als ze dat kan – zal ze het ook doen?

Denk niet dat het een ingewikkeld verhaal is, integendeel, het is zo ingenieus geconstrueerd dat het steeds goed te begrijpen is. Life after life

Het is zo’n boek waar je nog veel over moet denken, dat gaat vanzelf. Meer vertel ik er niet van, je moet het zelf lezen, je zult er geen spijt van krijgen!

Wandelen met de koe

‘Wie botbreuken wil voorkomen kan beter zijn koe niet meer melken, maar met haar gaan wandelen.’

Deze uitspraak is van de Amerikaanse voedingsepidemioloog Walter Willett, op de jaarlijkse lezing Lof der Geneeskunst in de Doelen in Rotterdam.

Had ik dit eerder geweten, dan was ik vaker met de koe gaan wandelen. Melk drinken deed ik toch al niet. Maar de resultaten van een onderzoek die aantoonden dat calciumsupplementen zinloos zijn voor sterke botten zet me toch aan het denken. Want hele volksstammen gebruiken al jaren bruis- en kauwtabletten voor de calciumsuppletie en dat zou dus volkomen nutteloos zijn.

Ik ga nog maar even door, de geleerden zijn nog niet tot een eindconclusie gekomen.

Tip voor de lijn

Images

 

Ik las in de krant van gisteren dat mensen die een mandje gebruiken in de supermarkt meer snoep kopen dan mensen met een winkelwagen. Vreemd, want in een winkelwagen kun je veel meer snoep kwijt, zou je zeggen. Maar zo zit het niet,  het ligt aan de beweging van de arm. Met een mandje buig je je arm naar je toe om het artikel in het mandje te leggen, met een winkelwagen werp je het artikel van je af. Dit is niet zo maar een veronderstelling, het is door een team van psychologen nauwkeurig onderzocht. In de supermarkt hebben ze 136 winkelaars gevolgd van ingang tot kassa en in het laboratorium zijn nog eens een aantal proefpersonen aan een test onderworpen om tot dit resultaat te komen. http://www.liwwadders.nl/data/nieuws/items/EFEkllVuAZlGNUIAPP.php

Dus wie aan de lijn wil doen kan maar beter een winkelwagen gebruiken om niet in de verleiding te komen snoep te kopen.

Bij de Albert Heijn waar ik altijd ga zijn de mandjes tegenwoordig ook uitgerust met wieltjes en een duwstang, zou het bovenstaande daar ook voor gelden?

Er blijven voor mij nog wel wat vragen over, maar ja, ik ben ook geen psycholoog.